Buiten de extreem georganiseerde, rigide en opgeruimde medemens, zal de rest van jullie echt wel eens dat lichte paniek gevoel hebben gehad wanneer je even je mobiel niet meer kunt vinden. Dezelfde paniek heb ik met mijn portemonnee, sleutels of pinpas. Je hart staat even stil, om vervolgens je tas op zijn kop te keren, je auto nog beter -als een drugshond- te doorzoeken en iedereen waar je de laatste 24 uur mee hebt doorgebracht af te bellen. Dat alles natuurlijk met geforceerde kalmte, maar van binnen ben je net zo hysterisch als een homo in een roze glitterpak.

Zo rijd ik van mijn huis naar het 20 minuten verderop gelegen dorp Broek op Langedijk. Ik kijk een beetje rond in een meubelzaak en keer een half uur later rechtstreeks terug naar huis. Nadat ik al een half uur achter mijn computer gewerkt hebt, wil ik wat opzoeken in mijn mobiel, maar…mobiel is er niet. Niet in mijn tas, niet in de auto, nergens. De volgende 15 minuten ren ik het hele huis door met de huistelefoon in mijn hand mezelf bellend! Mijn mobiel gaat weliswaar over, maar niemand neemt op. Ik hoor hem ook niet in huis overgaan, maar goed het geluid kan uit staan, dat gaat nogal snel met een iPhone.

Ik bel de meubelzaak en roep hysterisch tegen dat arme mens aan de andere kant van de lijn dat ze NU moet kijken of hij ergens in haar winkel ligt. Als een freak noem ik haar met sniper-precisie op waar ik allemaal in de winkel ben geweest. De lieve dame zegt het heel erg te vinden, maar ze heeft niets gevonden en niemand heeft iets afgegeven. Ik weet niet zo snel hoe ik het programma “Zoek mijn iPhone” op mijn MacBook moet regelen, maar herinner me dat ik ook nog ergens een iPad moet hebben. Maar je zal net zien: iPad leeg! Ik een snoertje zoeken voor in die iPad, leg dat ding op tafel en blijf kijken, kijken, kijken, kijken en kijken …..What the fuckeritus… waarom duurt die shit zo lang?!? Eindelijk springt dat rotding aan en ik ga naar de app. Op die app zie ik dat mijn mobiel ergens op een plek ligt wat niet mijn huis is.

Find My iPhone

Ik bel nu in een halve psychose mijn man en roep met overslaande stem waar is die-en-die straat?! Mijn man hoort aan mijn stem dat hij maar beter rustig kan blijven, voordat ik in janken uitbarst. “Rustig lieverd, ik ga nu voor je kijken”. Hij noemt een straat die dus in Alkmaar is. Ik ben nu echt bezorgd. “Maar dat kan helemaal niet”, piep ik, “Ik ben alleen in Broek op Langedijk geweest”. “Rustig maar lieverd, ik ben vlakbij en ga nu voor je kijken. Blijf maar gewoon thuis, wanneer ik iets meer weet bel ik je meteen op”. Na precies 2 hele minuten stil te hebben gezeten, zoals mijn man had voorgesteld, spring ik met mijn iPad in de auto en rijd met -achteraf gezien- veel te gevaarlijke snelheid naar de lokatie in Alkmaar, wat ook bij een meubelboulevard is.

De app geeft aan dat hij ergens op de gigantische parkeerplaats of in een van de winkels moet liggen, maar daar staan dus alleen auto’s en echt heel erg duidelijk is de getoonde lokatie nu ook weer niet. We weten bijna zeker dat iemand hem vanaf Broek op Langedijk moet hebben meegenomen, maar ja met zoveel auto’s…

Ik ben nu wat rustiger met mijn man naast mij en zeg gefrustreerd dat ik hier desnoods op de parkeerplaats blijf slapen, net zolang totdat dat ding in beweging komt. We besluiten om iedereen die uit de winkel komt, aan te spreken. Nou ja, in ieder geval Michael dan, want ik zie er zo verwilderd uit dat ik bang ben dat degene die mijn telefoon heeft, hem nooit aan iemand als ik terug zal geven. Michael spreekt in een uur zo’n kleine 15 mensen aan die uit de meubelzaken komen. Ik kijk ondertussen op de app of de telefoon zich verplaatst. Ik heb het gevoel alsof ik meespeel in de tv-serie 24. Ik behoor tot het “observatieteam” en blijf gebiologeerd naar de iPad staren om te kijken of mijn iPhone in beweging komt. Michael ondervraagd met gepaste autoriteit als een soort van Jack Bauer iedereen die uit de winkel komt.

Inmiddels is het parkeerterrein vrij leeg en staan er nog maar een paar auto’s, die er ook al stonden toen we aankwamen. Volgens de app op de iPad is de telefoon ook niet verplaatst. Dus blijven we nog even hangen. Dan komt er een moeder met jong volwassen dochter uit de winkel. Michael gaat er naartoe. Het is onze laatste hoop. Ik blijf bewust op een afstand. Michael vraagt aan de dames of zij misschien een telefoon hebben gevonden. De dames kijken elkaar aan en twijfelen even in hun antwoord. Michael zegt er meteen bij dat volgens de app de telefoon hier moet zijn in een van die auto’s en dat zij de laatste zijn die naar buiten komen. Dan pas bevestigt de dochter dat ze inderdaad een telefoon heeft gevonden. Ik kom er bij staan en vraag waar ze de telefoon gevonden heeft. Ze zegt: “In Broek op Langedijk bij de meubelzaak”.

Ik vind het eigenlijk best merkwaardig, want waarom heeft ze hem dan niet afgegeven bij de zaak waar hij lag en waarom nam ze de telefoon niet op toen ik belde? Ik wil de dames toch nog uitgebreid bedanken, maar ze zijn al weg voordat we er erg in hebben. Helaas, ik had haar nog een bos bloemen of een diner-bon willen geven voor het vinden van mijn telefoon, ook al had ik het vermoeden dat ze hem liever niet had teruggegeven.

Hoe dan ook mijn iPhone is niet meer M.I.A. Hij is gelokaliseerd, opgespoord  en in veiligheid gebracht.

Die app werkt dus gewoon en dit is al de derde keer dat ik mijn telefoon er mee terugvind. De eerste keer was in Schotland, in een hotel waar hij heel brutaal van tafel was gestolen tijdens een Schotse bruiloft waar iedereen straal bezopen was. Ik liet een signaal afspelen met de tekst: “Give me back my phone mother****” !” 10 minuten later was hij door de dronken dief bij de receptie afgegeven. De tweede keer vond ik hem terug op onze oprit naast de auto, waar hij al een hele nacht in het natte gras had gelegen en vandaag is dus de derde keer. Zo nutteloos is die app toch niet.

NO COMMENTS

Laat wat van je horen